شعر ملمع قاچ چاي- قند آل! شعر طنز حمید آرش آزاد

دیگر به جهان نیست، نه لطفی، نه صفاییشوری به سری نیست، به لب نیز نوایی دردا! که "کریم" از بر ما رفت چه آسانآوخ! که چنین زود سفر کرد "شفایی""کریم شفایی" را از حدود ۱۸ سال پیش می شناختم. آن وقت ها، من ترجمه ی کتاب "مفتون خاک" اثر "طالب آیدین" را در دست داشتم و او ویرایش چند کتاب را عهده دار شده بود. در ضمن، او در رادیو تلوزیون تبریز هم مشغول بود. هم داستان و نمایش و مطلب می نوشت و هم به عنوان استاد، عده ای از برنامه نویسان تازه کار را برای آینده تربیت می کرد. بعدها هم خود "شفایی" و هم شاگردانش را ...

دلِ وامانده من، باز هم زار و پريشان شدپريد از سينه بيرون، راهيِ دشت و بيابان شد معطل ماند چون در پستخانه نامه‌ي دلدارپس از ده سال، آخر سرگروه نااميدان شدز وامِ ازدواجِ بانك‌ها خيري نديد اين دلاسيرِ يك رباخوارِ حريصِ نامسلمان شدوزيرِ مسكن از بس وعده داد و پشتِ گوش انداختدر آخر چادري قسطي خريد و پاك ويلان شدشعار و وعده‌ي خالي ز بس باريد بر فرقشكه بيچاره ز باران آرزو كردن پشيمان شدسمينار و سخنراني و اجلاس و فلان ـ بسياربرايش برق و آب و تلفن و دارو و درمان شد!رفيقانِ زرنگش بنز و كاديلاك چاپيدندوليك...

اوزوم گولر منيم، اي برق! چوخلو اوللام شاد«اگر زكوي تو بويي به من رساند باد» گيريب بير آن ائوه، گورسم كي يخچال ايشله ييري«به مژده جان و جهان را به باد خواهم داد»اوزون گورونمه دين، آنجاق گلير مرتب «قبض»«نه ياد مي كني از ما، نه مي روي از ياد»اوگون كي، پيي سوزو، شمعي آتيب، سني توتدوم«دگر جهان در شادي به روي من نگشاد»ائده نده سن نَوَسان، پارتلايير چيراق، يخچال«هواي زلف توام عمر مي دهد بر باد»بيزيم محله يه گلمه، سنه نظر دگه جك«غباري از من خاكي به دامنت مرساد»!نه نفت وار، نه ده گاز، ال اوزه نمكه ريك س...

اذن وئر من‌ده سن‌ایله بیر اروپایه گلیمسن چیخاندا بازارا، من‌ده سنه سایه گلیم «حق ماموریت» آل سن نئچه میلیون «یورو»من ساتیم پار- پالازی، سن‌له اروپایه گلیمسن دولان بولغاری باشدان باشا، هر جور کئفی چکوئر اجازه منه‌ده تکجه او وارنایه گلیمناپل‌دان دویسا گوزون، مارسئیه گئت، هم کانی گزحؤوله چین‌ده من اولوب، ساحل دریایه گلیمامضالا چوخلو قرارداد، سن آغیر پورسانت آلپول سایاندا، منی‌ده قوی‌کی، تماشایه گلیمانگلیس‌ده، یئکه باشلار آپار سن دانیشیقمن‌ده کار، کور، دانیشیق سیز اورا بی‌مایه گلیمسن سوویس‌ده، یئتی...

کؤنلوم قوشو قفسده سیزیلدار نگارسیزبولبول نئجه سیزیلداماسین نوبهارسیز؟ یارین فراقی گوندوزومو شام تار ائدیببنزه‌ر قارانقولوق گئجه‌یه عؤمر، یارسیزبیر زولفو قاره گؤز یاشیمی قانه دؤندریباؤ نازنین ائدیب دلِ زاری قرارسیزآغ سینه‌ن اوسته، قاره ساچین چنبره قوروبجانا! مگر خزانه تاپیلماز می مارسیز؟هر روز وصل، بیر شب هجرانه وصل‌دیربو دونیادا شراب تاپیلماز خُمارسیزآب حیاتی ایچمه‌یی اسکندر ایسته‌سهچاتماز مرامه دیده شب زنده‌دار‌سیزدار فناده حق چکیلیب داره هر زمانهرگز گؤرنمه‌ییب اؤلا منصور، دارسیزحیدربابا! نه‌د...

عزيز ياغيش، جان ياغيشسنه جان قوربان، ياغيش آزجا قالير الينده‌نچكه‌ك «الامان» ياغيش!***اوچ- دؤرد داملا دامانداسئل آخير خياوان‌دااوچ‌گون ده‌كي ياغميرسانسو تاپيلمير هئچ ياندا***ياغينتلي ائوي ييخيرقوراقليق جاني سخيرهر ايكي بهانه‌يلهقيمت‌له عرشه چيخير!***ائل سو اوچون تله‌سيرلوله‌لرده يئل اسيرسني بهانه ائديببيري‌ده برقي كسير!***ياغيش، اوزون آغ اوْلسونسولارين چايلاق اوْلسونگله‌ن ايله چاتماساقسنين باشين ساغ اوْلسون!***چؤل‌لري قورودورسانشهري سئله توتورسانسن‌ده، مسؤول‌لار كيميكندلري اونودورسان***سويو ييغ...

یای گئتدی، پاییز گلدی، پاییزدا صفالار وارتوز- تورپاغا، هم توستویه دولموش،‌هاوالار وار باخ «سیما»دا برنامه‌لره، گؤر نه خبردیررئکلام‌لاری وار، بوللوجا «رازِ بقا»- لار وارهردن‌ده «کیلیپ» گؤستریری، حال وئره خلقهباخ، لذّت آپار، گؤر نه ایلان- قورباغالار وار!گل تبریزه، میدان چایینا بیر نظر ائیلهایش ایندی سیچان‌دان سوروشوب، اژدهالار وارال‌لر وار اولا، گؤر نئجه ایشلیر بلدیّهسال چوخلو اوز‌ر‌لیک، بولارا مرحبالار واردؤرد داملا یاغیش یاغسا، گره‌ک‌دیر گمی‌گلسینچون چوخ خیابان‌دا «آمازون»‌لار، «کورا»‌لار وارهر...

منيم بوْيوم گؤبه‌لك، دلبريم چينار تك اوجا«ببين تفاوتِ ره، كز كجاست تا به كجا؟!» دئمه: بوراخ بو اوزون دايلاغي، بوْيون چاتماز«صلاحِ كار كجا و منِ خراب كجا؟!»من آغلارام گئجه- گوندوز، ياريم چالار، اوْينار«سَماعِ وَعظ كجا، نغمه‌يِ رِباب كجا؟»نه قدر پول قازانام، تك ماتيك پولون گؤرمز«چراغِ مرده كجا، شمعِ آفتاب كجا؟!»گئنه ساغ اوْلسون اوْنو، سؤيله‌مير منه هر گون:«كجاست ديرِ مغان و شرابِ ناب؟ كجا؟»دونن ازيلدي آلام بير دون، آلماديم، كوسدو«خود آن كرشمه كجا رفت و آن عتاب كجا؟»اوْ بئنز ايچينده گزير، بيز چاتا...

«روزها فكر من اين است و همه شب سخنم»كه چه خوب است نماينده‌ي مجلس شدنم. از كجا آمده‌ام؟ اين به خودم مربوط استبه كجا مي‌روم؟ اين مانده به تصميم زنم.آمدم از ده و در شهر شدم كانديداتا دهد راي به من، مردم خوب وطنمآفرين باد به شيشليك و بر اين جوجه كباباز همين‌ها شده ميسور، به رو آمدنم.روي اين صندلي قرمز اگر بنشستم.علت اين است كه لايق به همه كار، منم!اي خوش آن روز كه پرواز كنم تا كانادابه سويس و سوئد و غيره، سري هم بزنمخُرم آن روز كه سازم به شميران ده برجتا كه جيبم شود آبادتر از ساختنمبعد، دولت بدهد و...

پيس زماندير، سئوگي اهلين ايندي دلبر قوْرخودوربسكي آرواد حقلرين، يار ائتميش ازبر، قوْرخودوربير اله باشماق تايي آلميش، بير الده وردنهديلده بئش يوز سؤز – سؤيوشله، نازلي دلبرقوْرخودوربير طرفدنده موقت عقد چون آزاد اوْلوبتيترهيير هرگون عصبلر، آروادي ار قوْرخودورفوتباليست ايستير آبي، يا قيرميزا بير قوْل ووراچونكي تهرانلي دگيل اوْ، تئزجه داور قوْرخودورغم يئمه، چون داورينده يوْخدو چوْخ امنيّتيهئچ يازيق چايدا ايچهنمز، چون سمار قوْرخودوربير شوْفئر ايستيركي خلوت يئر تاپيب، پارك ائيلهسينتئز اوْنو بير تابلو، هم اوستونده «پنچر» قوْرخودورشاعر ايستير مئي ايچه«خيام»كيمي، «حافظ»كيميچون بيلير «تعزير»له «حد» وار، الده ساغر قوْرخودوراهل- عياللي بير يازيق مستأجري، ائو صاحبيگونده قيسقانجا قوْيوب- بير ايل سراسر قوْر...

تو به من توپيدى«و نمىu200fدانستى»«من به چه دلهره» و خواهش و عجز و لابهبه عموجان گفتمكه ژيانِ مدلِ عهدِ الاغِ خود را،عصر آن روز به من قرض دهدتا كه با نامزدم - يعنى تو -دو - سه ساعت، الكى،گشتِ خُشكه بزنيم×××نيم ساعت بعدش،توىِ آن جادهu200fىِ بيرون شهرصد قدم مانده به پمپِ بنزين،ناگهان ما ديديمباكِ ماشين خالىu200fست!×××من به تو گفتم:عزيز!پُشتِ فرمان بنشين،تا كه من هُل بدهم تا خانه.و تو گفتى كه:مگر، پولِ بنزين هم در جيبu200fات نيست؟!بنده ساكت ماندم!×××تو سوارِ مينىu200fبوسى شدى و برگشتى.بعد از آن روز، حتّىيك تلفن هم نزدى!××׫سالu200fها هست كه در گوشِ من،آرام، آرام»يك كسى مىu200fگويد:تو كه عاجز بودىاز خريد دو - سه ليترى بنزين،توىِ آن ماشين، در خارجِ شهرچه غلط مىu200fكردى؟! بخوانید...

بهارِ روحافزا رفت و، آمد فصلِ تابستانچه فصلي كه، در او بارد ز افلاك آتشِ سوزانچه فصلي كه، جهنم پيشِ رويش يك الف بچه استكند آتش از او دريوزه هر دم مالكِ نيرانچنان فصلي كه گرمايش اگر ره يافت بر دوزخزند تاول تنِ ثعبان و افعي ميشود بريانچنان فصلي كه در ييلاق هم با برّه گويد ميش:«مراقب باش، چون جوشيده شيرم داخلِ پستان»هر آن كس بود بيدردِ مرفّه (شايد هم برعكس)شتابيدهست با جت سويِ نيس و وارنا و كانوگر نيمه مرفّه بود و كم درد، اين زمان، بيشكبه يك نحوي كشانده خويش را تا رشت با پيكانولي گر كارمندي بود مثل بنده دون پايهچو بيبي، از پيِ بيچادري ماندهست در تهرانچو فصلِ امتحان بگذشت و آمد تير مه، ناگاهبه يك دم بسته شد دربِ دبستان و دبيرستانبرايِ صرفِ اوقاتِ فراغت، بچهها، ناچاربه قدرِ وسع خود، كردند اقدامات...

بس كه دل پر ميزند هر دم به سويِ خاويار آرزو دارم كه باشم خاكِ كويِ خاويار خلق گويند: آرزوها بر جوانان عار نيست كردهام مخلص به پيري آرزويِ خاويار شاعران هستند معمولاً، اسيرِ زلفِ يار ليك اينجانب اسيرِ تارِ مويِ خاويار سعديِ شيرين سخن، گر گولِ رويِ ماه خورد بنده رندم، ميشوم عاشق به رويِ خاويار بادهي گلرنگ را بر حافظ و خيام ده ساقيا! سهمِ مراهم از سبويِ خاويار كاش جايِ شعرِ شهد و شاهد و شمع و شراب پُر شود ديوانِ من از گفتگويِ خاويار بيستون را از برايِ خاطرِ شيرين نكند كوهكن ميكرد آنجا جستجويِ خاويار دوستان! اما فقط دارم سؤالِ كوچكي تا بر افتد پرده از رازِ مگويِ خاويار! از چه رو، اينجانب و سركار، نامحرم شديم بر جمالِ دلكش و رويِ نكويِ خاويار؟! اين چراغ، آخر چرا بر اهل منزل شد حرام خانهي اغيار رو...

يوسف گمگشته خواس برگرده كنعون، صبر اومدليلي هم ميخواس بياد در عقدِ مجنون، صبر اومدنامزدها وعدهها دادن زمونِ انتخابدر عمل كاري نكردن هيچ كدوم، چون صبر اومدقول دادن قيمتا پايين ميآد تا حد مفتزير پا ميريزه هر جا جنسِ ارزون، صبر اومدتا حدودِ خودكفايي ميرسه توليدمونروغن و قند و شكر ميشه فراوون، صبر اومدميشه قيمتها، همهش تثبيت، عينِ كوهِ قافوضعِ بازارها ديگه ميگيره سامون، صبر اومدگفته بوديم: پُر ميشه يخچالمون از گوشت و موشت«بنده منزل» ميپزه مرغ و فسنجون، صبر اومدجايِ آشِ كشكِ خاله، تويِ بشقابِ حقيرسبز ميگردد برنج و سينه و رون، صبر اومدگفته بوديم: يك، مساوي ميشه با پنجاه و پنجچاكرت هم ميخره يك خط تلفون، صبر اومدمخلصت ميپوشه چندين دس لباسِ شيك و پيكميده پُز تويِ خيابون، مثلِ اعيون، صبر اومدكلِّ ماشي...

قيش گلدي، يئل كوفولدايير، هردهنده قار گليرپولسوزلارين ايشين ائدهرك آه- زار، گليروار سيل آليبدير آجيلين، هم چيلله قارپيزينيوْخسول، بادمجان آلماغادا شرمسار گليردؤولتلييه، گلين- كورهكن، قيز- اوْغول گلهرپولسوز ائوينده كندلي قوْناق بئش قاطار گليرآي بختهور كاسيب! چال، اوْخو، اوْينا، گول، دانيششانسين دوروبدور آلچي، سنه بخت، يار گليرباخ ساغ- سوْلا، قاباق- دالي يا، هم يئره- گؤيهگؤر هر دقيقهده، نئچه ميليون شعار گليرسوفراندا نفته باخ، كاسا- بوشقاب دوْلوب- داشيرغم- غُصّهني بوراخ گئده، بوْللو زومار گلير«يارانه»لر اوْلاندا «هدفمند»، «نقدي» پولبيردن گؤرهرسن اوْندادا سايسيز دوْلار گليرچوْخدا قناعت ائتمه، داداش! خرجله پوللاريپول خرجلهمكله، هر بشره اعتبار گليربير پوْنزا پاخلا آل، ايكي مثقالدا لب- لبيآرواد- او...

جانا! دل من بهر تو تنگ است، مگر نه!اما دل تو، پارهي سنگ است، مگر نه؟بين من و تو، هست شباهت چه فراوان!قلبِ من و، روپوش تو تنگ است، مگر نه؟هم بنده مدرنيزه شدم، هم تو، هم عزيزم!هنگام عوض كردن رنگ است، مگر نه؟ابروي تو، يك روز «كمان» بو و هلاليچون شد مترقّي، چون «تفنگ» است، مگر نه؟مژگان سياه تو، صفي بود ز «ناوك»حالا چو قطاري ز «فشنگ» است، مگر نه؟آن روز، مكان تو، خرابات مغان بوداينك به كافي شاپ فرنگ است، مگر نه؟آن بادهي گلگون و مي ناب، كجا رفت؟پس نوبت «ال. اس. دي» و «بنگ» است، مگر نه؟آن وقت، بُت سادهي ما بودي و بيرنگامروزه، سرا پايِ تو رنگ است، مگر نه؟يك روز «فضولي» شد و «حافظ» به تو عاشقامروز، فلان هيز و دبنگ است، مگر نه؟آنان، چه غزلهاي دلآويز سرودندامروزه ولي چرت و جفنگ است، مگرنه؟با اين همه، ت...

بنده فقط شاعرم، شاهد و دلبر كجاست؟ذوق و قريحه چه شد؟ دستك و دفتر كجاست؟عقدهي «حافظ» شدن، سخت مرا ميكشد«شاخه نباتِ» عزيز، باده و ساغر كجاست؟حال كه در شاعري، عذر مرا خواستيدزود نشانم دهيد، حرفهي ديگر كجاست؟شوق هنرپيشگي، كرده مرا «عشقِ فيلم»چاقويِ زنجاني و شاپقا و خنجر كجاست؟پاشنهي كفش را ميكشد انگشتِ منآدرسِ گرمابه و خانهي «قيصر» كجاست؟گر بشوم «فوتباليست»، بر همه گل ميزنممانده بدانم فقط، سايهي داور كجاست؟گر كه بگيرد خطا، يا كه دهد كارت زردزود كنم داد و قال: «شيرِ سماور كجاست؟!»كاش كه دلالي و تاجريام شغل بودچين به كجا واقع است؟ كشتي و بندر كجاست؟مدرك جعلي دهيد، تايپ به خط لاتينمُهر، خودم ميزنم، شيشتهي جوهر كجاست؟ميشوم آن گه وزير، يا كه معاون – فلاناز منِ خدمتگزار، آدمِ بهتر كجاست؟!ميزنم هر هفته...

مين اتهام دا وورولسا منه، ائده رسن پاك«گرم تو دوستي، از دشمنان ندارم باك»عزيز «عمومي روابط ادارهسي»! قورخمام«هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك»بو انتقادچي لارا تكجه سن جواب وئر، چون«اگر تو زهر دهي به، كه ديگري ترياك»!مقام آتين بئله كي مين ميشيك قيليج ياغسا«سپر كنم سرو دستت ندارم از فتراك»سن انتقادلاري تكذيب ائده نده من ده خوشام«وگرنه، هر دمم از هجر توست بيم هلاك»سن اولماسان، مني روزنامه لر كير يخديرسا«زمان زمان كنم از غم- چو گل- گريبان چاك»سئويملي، جان قوهوموم سان، سن ايله من ديري يم«بُوَد صبور دل اندر فراق تو؟ حاشاك»!بو ژورناليست لره اوز وئرمه، فاكس ائله خبري«به قدر بينش خود هر كسي كند ادراك»بيرين ناشي يا طاماحكار گوره نده، تئز قوناق ائت«كه بر رهِ تو نهد رويِ مسكنت بر خاك»!«به چشم خلق، عزيز آن...

روْمانتيك ايك، بيزه جؤور ائتسه نازلي يار، سئوهريكتوتاندا، دوْوشانا تاي، قاچسا اوْل نيگار، سئوهريكبگنمهريك گؤزهلين ساغ – سلامت اوْلسا گؤزوباخاندا، تيرياكيلر تك اوْلا خمار، سئوهريكغريبه ملّتايك، اوْغلان! شعورلا يوْخ ايشيميزناغيللا شعره فقط وورغونوق، شعار سئوهريكدئسه خانيم بيزه: «جان!»، تئزجه مشتبه دوشهريكچغير- باغيرلا دئسه گونده: «زهرِمار!» سئوهريكحياتدا اوْلسا، بشر سانماريق هُنَر اهليناوْ گون كي جان وئريب، اوْلدو يئري مزار، سئوهريكبير علم اهليني گؤرسك، دؤنوب، دوْداق بوزهريكتوْپ اهلينه ائلهييب بوْللو افتخار، سئوهريكاورهكده گيزله دهريك اهل- عيال محبّتينيگؤرهنده ياد بالاسين، لاپدا آشكار سئورهريكسوپورگهچي اوْلا همشهريميز، گيجيك لنهريكغريبه اوْلسا بيزيم شهره شهردار، سئوهريكچوْخ ادّعا ائدهريك، وورغ...

قار ياغدي، قارغا ائيليري جؤولان ياواش'>ياواش- ياواشروزگار اسهنده، تيترهييري جان ياواش- ياواشيئل سسلهننده، سانكي عربديرع طبيل چاليرهر تيترهديكده، اوْينايير انسان ياواش- ياواشبيزلركي، يايدا پولسوز ايديك، دوْنموش ات يئديكدوْنموش يئيهك بو يوْلدا بادمجان، ياواش- ياواشچوْخ غصّه ائتمه، يايدا اگر دريا گؤرمهدينقيش گلدي، دريا اوللدو خيابان، ياواش- ياواشقوْرخما گليب دوْموز گيريپي، ائل ناخوْشلاييربير ايلده دؤز، گلهر دوا- درمان ياواش- ياواشتبريزدهكي سوْيوق، يوْل آچيب، چيخسا گؤيلرههم «آي« دوْنوب، قالار، همي «كيوان« ياواش- ياواش«گاز» مصرفينده ائيلهسه اسراف، كسيلسه گاز«ناهيد» گرهك گئيه ايكي تونبان ياواش- ياواشيئنسه فشار، يقين كسيلر گاز اوْ دونياداگؤردون جهنّم اوْلمادي سوزان، ياواش- ياواشجنّتده، ياخشي يوْخدو...