از روىِ دست سهراب سپهرى از شهر فرار بكنيم! شعر طنز حمید آرش آزاد

تعرفه تبلیغات در سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

شهر را ول بكنيم.

 «در فرو دست انگار» اتوبوسِ واحد مى ‏آيد.

 يا كه ده لاستيك را، با هم آتش زده ‏اند.

 هر چه هست،

                دودِ غليظى برپاست!

  شهر را ول بكينم،

 «شايد اين آب»كه در لوله كمى هست روان

 توىِ يك خانه ‏ىِ ويلايى در آن سرِ شهر،

 پُر كند داخلِ استخرى را،

 يا بشويد تنِ يك بنزِ مدل بالا را!

  يك زنِ چادرى

 آمد تهِ صف،

 همرهِ لشكرى از كور و كچل، ريز و درشت،

 شايد اين‏ها، همگى، بچه‏ هايش هستند،

 صفِ نان چند برابر شده است!

 چه شلوغ است اين شهر،

 چه پُر از داد و فغان، نعره‏ ىِ بوق است اين شهر!

 «مردمِ بالا دست»، چه زرنگ‏اند و بلا

 روستاشان همه خلوت، همه بى دود.

 «من نديدم دهشان»

 «بى گمان» يك نفر نيست در آن،

 همگى، كوچ كردند به شهر!

  «بى گمان، در دهِ بالا دست» خانه ‏ىِ خالى هست

 «مردمش مى ‏دانند» كه «كوپن» مى ‏سوزد،

 بى گمان مى ‏دانند، كه «بُن» سوخته چيزِ خوبى ‏ست!

 توىِ سيگارِ قاچاق، چه درآمدها هست!

  «اهلِ ده با خبرند»

 كه در اين شهر مديرِ يك «آژانسِ مسكن»

 گاو صندوقِ بزرگ و پُر پولى دارد،

 ... كه در اين شهر، خريدارِ دومن «نان خشك»

 قدرِ ده مردِ ليسانسيّه درآمد دارد،

 پول چيز خوبى ‏ست، «اهلُ ده باخبرند»!

  «چه دهى بايد باشد»

 «كوچه باغش پُرِ موسيقى باد!»

 مردمانش همه در حاشيه ‏هاى شهرند،

 خانه هاشان - در ده - خالى‏ ست!

 فرصتُ خوبى شد،

 پس بيا ما به همان ده برويم،

 شهر را ول بكينم!

 

 

نویسنده : بازدید : 2 تاريخ : چهارشنبه 29 آذر 1396 ساعت: 3:18

فهرست وبلاگ